گفتارها
هوا سرد می شود انگار
و من همچنان آفتابی ام
پائیز می رود و من انگار همچنان بهاری ام
سبزم و سبز از ترنم نغمه سوزناک شعاع بی روح خورشیدی نیمروزی
می خواهد گرمم کند اما من از شعله اشتیاق درون می سوزم
من همچنان گرممه
و من همچنان آفتابی ام به امید شب های کوتاه پائیزی
و لبخندهای کوچک ملیحی که بر چهره کودکم می شکفد
لب ساحل و نظاره اعماق را
دریا را آسمان را آفتاب را مهتاب را ستاره را
نفسی عمیق می شکم تا تمام هستی را بازدم دهم
سر در گریبان خویشتن فرو برده ام
نفسی عمیق می کشم تمام هستی را با یک دم فرو می دهم
سردر گم هستی ام با من بازی می کند سرنوشت
مرا به فرو رفتن در گردابی چنین حائل فرا می خواند
به کجا می روم چنین شتابان
اندکی صبر باید اندکی صبوری باید
نظاره می کنم افق را
نظاره می کنم موج را
نظاره می کنم ساحل را
نظاره می کنم چون کفی روی موج دریا
به نظاره نشسته ام
کرانه را
کناره را
خویشتن را
ساحل نظاره را به تماشا نشسته ام چشم بر دل نهاده ام
دست بر دست می سابم صبوری پیشه چشمه اشک است
دل به نظاره می نشیند سوار بر عقربه ها ثانیه ها را رد می شوم
کی می آید چشم نواز بوسه هایم
تا احساس عظیم وجود داشتن را هدیه ام کند دوستت دارم را پدر بودن را
منتظرم عبور لحظه ها را
با ابرها پرواز کردم و در کنار ماه نشستم و ستاره ها را چیدم
لحظه زیبایی بود آن گاه که فهمیدم دیگری را
می توان بی دعوتی به دنیا فراخواند
و اکنون من یک پدر شده ام
تیک تاک عقربه ها ما را با خود می برند آواز ثانیه ها پلک های ما را بر هم می نهند
و ما آرام آرام زندگی می کنیم به همین سادگی عمر می رود
در این گردونه خیال انگیز در رویاهامان به خواب می رویم و با آرزوهامان برمی خیزیم
به امید رستاخیزی دیگر و به همین سادگی می میریم
اینجا پیاده رو است. راه می روم. همه دارند راه می روند.
پیشترها همه فقط راه خود را می رفتند. اما امروز همه یک راه را می رویم.
امید تنها چیزی است که هنوز به ما تعلق دارد. تنها چیز باقی مانده شاید!
همه راه می رویم به این امید که شاید این راه سرانجامی داشته باشد. تا شاید این راه بماند.
اینجا نبش یک چندراهی است! آیا درست راه را آمده ایم! هر کسی به سویی می رود!
آیا این راه ادامه می یابد. این یک انتخاب است! انتخابی برای ماندن این راه ماندگار!
و ما همچنان شاهدان خاموش گذر این روزگاریم در گذرگه آن ده کوره قدیمی
در حیاط خلوت جاودانی خانه ای کلنگی و حوضچه ای با گل های شمعدانی
زمزمه آب فشان و شانه های باد بر شاخسار بلند بید مجنون چشمهایم نفس می کشند
پلک هایم را می شمارم آسمانی آبی شبی مهتابی زمینی سبز دلی رویایی
و من متولد می شوم در این زمین خاکی با کوله باری از یادگاری و دستانی خالی
و پلک هایی که دیگر به شماره در نمی آیند به امید کندن یک خط ماندگاری
بر تن سرو کهن این خانه اجدادی با حسرت آه جاودانی
دی شب که از نیمه گذشت من زندگی را دوباره فریاد زدم
همچنان بی انتها در انتظار قدم های استوار من است
خسته ام اما امیدوار دستانم تکیده اند دلم اما سرزنده
خنکای دلنواز نسیم سحری لطافت روحم را در امواج خیال انگیز شب های بهاری سیران می دهد
آسمان همچنان آبی است و شبها مهتابی غرق می شوم در آغوش ستارگان راه شیری
خمارآلوده بر بالش نرم هستی گوش فرا می دهم به آهنگ غم آلود مرغ شب
نجواکنان زمزمه ای جاری است در وجودم: آرام آرام آرام امید امید امید
چراغ خیال خام من در نمناکی شبنمی سحرگاهی غرق می شود
حیرت چشمان خمارم کامیابی جهان را می نگرد : نسیمی آرام و
غوطه وری خیال انگیز برگهای تکیده خزانی زرد و سرخ در دامان سبز صبح
پویش موری خرد در دل سیاه سنگی سرد ترنم آبشاری بلند با صخره ای سخت
رقص کف آلوده موج و ساحلی خفته در شن عشق بازی دو ماهی در آبی آسمانی
دستان من آویخته تمنایند تشنه معنایند مرده آب حیاتند چرا که من امروز متولد شدم.